Ik zou zo graag willen schrijven wat ik voor je voel, zodat je eindelijk eens snapt wat ik bedoel.
Het is een gevoel wat ik nog steeds niet in woorden kan zeggen, het is iets waarvoor ik mijn grenzen moet verleggen
Ik zou zo graag willen dat jij dit ook eens voelde, zodat je eens begreep wat ik bedoelde.
Ik zou zo graag willen dat jij je niet zo snel afsloot, en ook eens van de momenten samen genoot.
Ik zou zo graag willen dat jij niet zonder me zou kunnen, niemand anders het geluk met mij zou gunnen.
Ik zou zo graag willen dat de herinnering aan mij door je hoofd blijft dwalen, dat alleen de gedachte aan mij je al deed stralen.
En als ik dan aan je denk, denk ik je mooier dan je eigenlijk bent.
Dan denk ik aan een kant van jou, die je maar zelden laat zien, Een kant waarvan ik niet eens zeker weet of ik die wel heb gekend.
Een moment waarbij ik je in de spiegel laat zien, dat jij en ik iets kunnen zijn misschien.
Ik zou zo graag willen dat jij dit ook eens voelde, zodat je eens begreep wat ik bedoelde.
Ik zou zo graag willen dat als ik 2 klontjes zei, je wist dat ik eigenlijk 3 bedoelde
Ik zou zo graag willen dat je `s nachts niet kunt slapen omdat je me mist, ook al weet ik dat je me al lang uit je leven hebt gewist.
Ik zou zo graag willen dat jij mij als je toekomst zag, je zou verdwalen in mijn glimlach
En als ik je dan zie en mijn hart weer verlies , terwijl ik voor jou niet meer ben dan een van je opties.
Hoop ik stiekem dat jij het kan zijn, je weet wel die ene als in voor altijd de mijn.
Dat ik de reden was dat jij hier in de wereld bent, Ook al weet ik soms niet eens zeker of je me wel herkent.
Want als mijn gedachtestroom weer eens bij jou blijft hangen, voel ik soms tranen die ik niet kan laten over me wangen
Ik zou zo graag eens willen dat je dit eens ervaart, ik denk dat het dan genoeg mijn gevoelens voor jou verklaart.
Maar wat ik het allerliefst zou willen is dat je zeggen zou, ik hou van jou… heel zachtjes maar.








